دیدمش! خودش بود! این 8 سالی که گذشته ، رد پاشو هنرمندانه رو صورتش جا گذاشته بود! انقدر هنرمندانه که اگه  8 سال پیش اون حرفارو بهم نزده بود انقدر دقیق حالت چشاش ، طرز نگاهش ، حالت دهنش موقع حرف زدن ، و حرکت دستاش یادم نمیموند!

خودش بود! تو این مدت بارها به این فکر کرده بودم که اگه دیدمش ، اگه اتفاقی دیدمش و نگاهمون با هم تلاقی کرد ، فقط نگاش کنم! و سکوت.... و رد شم!

دیدمش! اتفاقی دیدمش! نگاهمون با هم تلاقی نکرد! داشت حرف میزد! با یکی دیگه،! مثل اون روز! رفتم جلو! مثل فیلما سرفه نکردم که متوجهم شه! یا کارای مسخره دیگه!

خیلی آروم صداش زدم ، گفتم خانم؟

برگشت  نگام کرد! گفتم سلام ، از شاگرداتونم ، شناختینم؟ لبخند زد! با لبخند اون روزش خیلی  فرق داشت! امروز "خیلی" مهربونتر بود! نه! نه ! امروز "مهربون" بود! مشخص بود نشناختتم!  گفتم سعیده هستم! سعیده ج ،سال دوم راهنمایی ، معاونم بودین!

رنگ لبخندش عوض شد !  یه لحظه تصور کردم الان از شدت عذاب وجدان حسای عجیب غریبی  داره! صورتش در جهت عرضی کشیده شد ، دهنش کج شد ، دماغش بزرگ شد ، چشاش درشت شد! سرخ شد....اما نه! اینا شاید چیزایی بودن که من میخواستم بشه!

نگاش کردم! همچنان همون لبخند رو لبش بود! حتی رنگشم عوض نشده بود!  حالمو پرسید، اینکه الان چیکار میکنم! کجا درس میخونم! چی میخونم؟  من فقط جواب احوالپرسیشو داده بودم اما اون همینجوری داشت میپرسید!  فهمیدم که خب! منم باید بپرسم لابد! گفتم بازنشسته شدین؟ یکم حرف زدیم! فهمیدم که دیگه نباید بیشتر از این وقتشو بگیرم! با این همه مهربونیش برام سخت بود اما باید حرفمو میزدم! گفتم من قصدم از معرفی خودم احوالپرسی نبود! راستش من.... ساکت شد! داشت گوش میداد! گفتم! خیلی آروم! گفتم از حرفایی که تو این 8 سال فکر کردن بهشون یه جورایی خیلی اذیتم میکرد! گفتم از اون روز ! گفتم از حرفایی که داشت "ظاهرا" راجع به "یکی دیگه" و با "یکی دیگه" میزد! و اون نگاهش! فقط اون نگاه به قول دوستان گوشه چشمیش که بهم انداخت ، مخاطب حرفاشو ، و فاعلشو بهم معرفی کرد! سعیده ی 8 سال پیش ، با اون سن ، خوب فهمید حسشو! تو اون سن 14-13 سالگی که هنوز مثل الانش انقدر روحش سنگین نشده بود ،با همون پاکی بچگونش مطمئن بود که خانم معاونشون  داره اشتباه میکنه! اشتباه محض! حسش اشتباه بود مطمئن بود! بی هیچ شکی! خودش "نگاه کرده" بود ، "گوش داده" بود ، حس کرده بود اونایی و که خانم معاونش "ن دیده بود" و شاید "شنیده بود"!

سعیده گفت و گفت چیزایی و که باید همون سالها میگفت و شاید اشتباهش همین بود! که سکوت کرد! شاید چون مطمئن بود ، چون ایمان داشت به خودش! احساسش! به فاعل حرفای خانم معاون! و    البته که سکوتش اشتباه بود!

حالا من روبروش وایساده بودم و به دفاع از سعیده ی اون سالها داشتم حرف میزدم! گفتم! گفتم چقدر دلگیرم ازش ، چقدر دوسش ندارم ، چقدر خاطره بدی برام شده اون بازدید از اون سدی که نیمه کاره رها شده بود!....

یه چند ثانیه فقط تو چشام نگا کرد! حس کردم چشاش بارونی شده....  

سعیده! باز خیالاتی شدی؟ چشای خودت بارونی شده! اونجوری میبینیش! 

اما نه واقعا بود! خانم معاون هم اشک داشت!

گفتم ، خیلی خوشحال شدم که دیدمتون! الان به اندازه ی 8 سال سبک شدم ! خدانگهدار....

صدام زد ، گفت باید بهم میگفتی ، بهم حق میدی؟ مگه نه؟ نمیبخشمت که گذاشتی اینجوری شه! که این همه سال این حرفای من یادته و....! گفتم گاهی اگه ارزشای آدم بره زیر سوال ، تا آخر عمر یادش میمونه ،دوست داشتنی ترینام و بردین پای چوبه دار....

ــ میبخشیم سعیده؟

من کی بودم که ببخشم!! خجالت کشیدم از خودم! از اون بخشنده ای که از اون بالا نظاره گرمه... لبخند زدم! ازون لبخندای مهربون ، هنوز اشکی بود چشاش، بغلم کرد، حس عجیبی بود! بعد گفت بریم؟ با انگشتش اون سمت خیابونو نشون داد! یه کافی شاپ بود.... پاهام راه افتادن.... خودم اما.... رفتیم! و من تموم حسای بد 8 سالمو این سمت خیابون جا گذاشتم......

 + " یــــس" بد جوری بهم آرامش میده این روزا :) 

++این ترم کلا دوران امتحاناشم فرق داره!!

+++ با این امتحانا ، جدیدا هر چی میبینم  فکر میکنم که خب الان این چطور باید رمزنگاری شه! بس که روشای رمزنگاری دادن به خوردمون! :|

++++  باز هم تبریز و آسمون همیشه غمدارش!

+++++  قشنگی این برفو فقط تنهایی میشه حس کرد ، فقط تنهایی.... :)

تاحالا شده بخوای از ته دل فریاد بزنی ولی صداتو تو گلوت خفه کنی و فریادت تو خودت بشکنه؟

تا حالا شده بخوای داد بزنی  فریاد کنی اون چیزیو که مدتهاست داری تظاهر میکنی که اصلا برات مهم نیست؟ داد بزنی و بگی.... بگی.... بگی اون چیزیو که از نوشتنشم میترسی!

بگی که خسته شدی! که دیگه نمیشه! که دیگه نمیخوای! نمیتونی!   دیگه بسه! تنت قدرتشو نداره! نه ! بسه شه! دیگه نه! نه بیشتر از این دیگه نه!

فریاد کنی که دیگه خسته شدی از تظاهر به شاد بودن! بی تفاوت بودن! قدرتمند بودن! مقتدر جلوه کردن!

خسته شدی بس که تو آینه به خودت! کارات که هیچ شباهتی به اون چیزیکه تو دلته نداره، نگاه کردی و فقط خودت! خودت و خدات خبر داشتن که پشت این صورت نترس! پشت این شخص آروم ، پشت این صورتک خندانی که رو صورتت سنگینی میکنه ، یه دنیا غمه!  خسته شدی بس که همه بهت گفتن بابا تو که حال مارو نمیفهمی مرفه بی درد!! و نفهمیدن که هر کلمه به کلمه شون زخم هاتو خراش میده! نفهمیدن که بی درد تر از اونا وجود نداره چون میتونن از غما شون بگن! میتونن درداشونو رو  دایره بریزن تا شاید حداقل  باحس همدردی بقیه آروم شن!

اما تو چی؟ تویی که اونا بی رحمانه مرفه بی درد میخوننت! تویی که همه فک میکنن شادی! آرومی! خوشحالی! شیطنتات از بیخیالیه! و شادمانه بهشون میخندن! تو چی؟ میتونی حرفاتو به کسی بزنی؟ بگی.... بگی....

نه! نمیتونی! تو حتی میترسی که کسی بر فرض محال روزی نوشته های شخصیتو ورق بزنه و به راز دلت پی ببره! راز دل؟! میشه گفت راز دل؟ راز.... دل... قشنگه... نه! آره... نه! نمیدونم! نه! راز دل به چیزی میگن که رازی باشه بین خودت و خداتو  و مربوط باشه به یکی که بخوای اون یکی بدونه! اما به اینی که دلم میخواد رو تک تک جملاتم باشه و  با هر نفسی فریادش بزنم راز دل نمیگن! چون فقط مربوط به خود خودمه! خود خود خودم! خدایا لااقل بذار بنویسمش تا سبکتر شم! شاید شد ! بعد ها..... شاید... بازم سکوت! تا..........

+این پست کلا قرار بود چیز دیگه ای بشه!

++در سرزمینی که سایه آدم های کوچک، بزرگ شد؛ در آن سرزمین آفتاب در حال غروب است.!!

+++ وقتی با انگشت به کسی اشاره می کنیم ، به یاد داشته باشیم که سه انگشت دیگر به طرف خودمان بر گشته!

++++ دوست عزیز! کسانی که روح ناامید دارند مقصرترین مردم هستند!

+++++ به زودی همه در خاک خواهیم خفت!خاکی که به هم فرصتی ندادیم تا دمی بر آن بیاساییم!